Denize karşı bir hamakta ıslanabilen düşler heceliyorum.
Yağmur yeni dindi, toprak seni fısıldıyor.
Artık ağlamıyorum, bu kadar ıslaklık yeter.
Körelen günlerin ucunda tüten,
Ve yolu sana çıkan onlarca şarkı ezberledim.
Yakamozun soğuk raksıyla içime çektiğim yüzlerce gecede,
Yokluğunun zehrini soludum.
Ansızın çark eden anılarımızı yüzdürdüm küçük sularda.
Şimdi dalga seslerine eşlik edip,
Yorgun tuşlarına basıyorum hayatın.
Bilmediğini biliyorum ama duy;
Hiçbiri bu kadar yırtık olmadı yalnızlıklarımın.
Ve bil ki;
Senden sonra bir daha kahvaltısına yetişemedim sabahların.
